Tungstenturtle Poetry

Do is ma amoi durt,
und scho is ma wida furt.
Kaum aukema, zaumpokt,
Rucksock, pfiat god gsogt.

So geds dahi a jede Wochn,
ma hod duat und do seine Sochn,
irgend an hockn muas ma mochn,
und dazwischn Lebn und Lochn.

Es passt wias is, denk i ma,
bin jo a ned ala.
Zu zweit Hin und Her grissn,
maunches moi is a gschissn.

Modernes Lebn, moderne Zeitn,
Kalender oborbeiten,
hin und wida muas ma trenzn derfn,
soi gsund sei fia de nervn.

In so ana Zugfoat geht wos weida,
und ma siagt ollahaund Leid a,
de Gsatzl kau i in rua schreibn,
Klimaticket pipifein.

So gehts daun zwudriwu,
a Zugfoat de wochn geht nu.
Guad is dass da zug meistns foat,
a waun d’ÖBB jetzt spoat.

duat und do ned gaunz in da zeit,
und jo sicha ärgat ma sie gscheid.
Oba ma kunts hom wia im Nochbalaund,
do san de Züge hoid am Saund.

So fü is do scho demoliert,
do kehrt amoi gscheid renoviert.
Olles is a wengal da Zeitgeist,
das heud ned nu weida entgleist.

Hin und Her grissn is de gsöschoft a,
und mit de Rechtn is des diskutiern hoid schwa.
Wei de kinan nua plärn und laut sei,
obizat und korrupt woans nu ollawei.

Schau ma das ma im Laund liaba herrichtn,
de zukunft braucht kane guadn oidn Gschichtn.
Des Laund braucht Züge de funktioniern,
wei wans rund rend kinan de leid a kapiern,

das wia olle und ned nur olle aundan,
in da Verauntwoatung san.
Das des Hin und Her a bruckn baut,
mit der a schene Zukunft außa schaut.